Pochłonięci całkowicie sprawami życia codziennego sądzimy często, że całe nasze dzisiejsze "teraz" będzie trwało wiecznie. Tymczasem wszystko przemija. Przemijamy zatem nie tylko my, lecz także przemijają całe narody, państwa, cywilizacje, imperia, religie. Bardzo cierpimy, gdy odchodzi ktoś bliski. A gdy umiera miejsce gdzie się urodziliśmy, skąd pochodzą najmilsze wspomnienia naszego bezpiecznego, beztroskiego dzieciństwa ?

Piszę o tym bo wieś z której pochodzę właśnie umiera. Umiera nie tylko ta jedna wieś. Większość wsi na Kresach naszej Ojczyzny umiera tak jak moja rodzinna wieś niedaleko Łaszczowa. 

Termin kresy może być pojmowany na wiele sposobów. Przez kresy rozumie się na przykład część kraju leżącą blisko granicy, pogranicze. Cechą kresów uznawana bywa też ich peryferyjność w stosunku do kulturalnego, gospodarczego i politycznego centrum kraju. W okresie międzywojennym, pojęcie kresów objęło ziemie, które w przedrozbiorowej Rzeczypospolitej peryferiami państwa nie były. Ich peryferyjność w II Rzeczpospolitej była zaznaczona relatywnie słabo - nie bardziej, niż innych, niekresowych części tzw. Polski B. Jednak słabe zaludnienie, niedorozwój infrastruktury technicznej oraz społecznej kresów sprawiały, że postęp cywilizacyjny docierał tam stosunkowo powoli. [prof. Stanisław Ciesielski]